چرا جهان و ایران به «مریم میرزاخانی» افتخار می‌کند؟

[ad_1]

سلامت آنلاین- همین چند روز پیش بود که خبر ابتلا به سرطان پروفسورمریم میرزاخانی، یکی از نوابغ ریاضی جهان روی خروجی خبرگزاری ها قرار گرفت. برای هیچ کس باور کردنی نبود زنی با توانایی های منحصر به فرد او در علم ریاضی درگیر بیماری سرطان شود، اما خبر درست بود و او با سرطان کبد که به کل بدنش سرایت کرده بود، دست و پنجه می کرد. در این مدت پزشکان و متخصصان زیادی بر بالین اوحاضر شدند تا با به کار بردن درمان موثری جانش را نجات دهند، اما در هنگامه بیم و امید برای زنده ماندن این ایرانی افتخار آفرین، ناگهان دکتر فیروز نادری یکی از مدیران ارشد ناسا در پست اینستاگرامی خود خبر از مرگ ناباورانه او داد و پرونده زندگی پروفسور میرزاخانی در ۴۲ سالگی در میان بهت و اندوه جهانیان بسته شد.

به گزارش سلامت آنلاین، مریم میرزاخانی در سال ۱۳۵۵ در تهران به دنیا آمد. او از دانش‌آموزان نخبه المپیادی کشور بود که در سال ۱۳۷۴ در المپیاد جهانی ریاضی علاوه بر دریافت مدال طلا با کسب بالاترین امتیاز به عنوان نفر اول جهان شناخته شد و از جمله بازماندگان سانحه غم‌بار سقوط اتوبوس حامل نخبگان ریاضی دانشگاه صنعتی شریف به دره در اسفندماه ۷۶ نیز به شمار می رود.

 در این حادثه، اتوبوس حامل دانشجویان ریاضی شرکت‌کننده در بیست و دومین دوره مسابقات ریاضی دانشجویی که از اهواز راهی تهران بود (مسابقات ریاضی دانشجویی) به دره سقوط کرد و طی آن شش تن از دانشجوی نخبه ریاضی دانشگاه صنعتی شریف شامل آرمان بهرامیان، رضا صادقی – برنده دو مدال طلای المپیادجهانی – علیرضا سایه‌بان و علی حیدری، فرید کابلی، دکتر مجتبی مهرآبادی و مرتضی رضایی دانشجوی دانشگاه تهران که اغلب از برگزیدگان المپیادهای ملی و بین‌المللی ریاضی بودند در اوج بالندگی و شکوفایی علمی ناباورانه، جان باختند، اما مریم میرزاخانی ماند تا باعث افتخار ایران شود.

 


 

پروفسور میرزاخانی در سال‌های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴ (سال سوم و چهارم دبیرستان) از دبیرستان فرزانگان تهران موفق به کسب مدال طلای المپیاد ریاضی کشوری شد و پس از آن در سال ۱۹۹۴ در المپیاد جهانی ریاضی هنگ کنگ شرکت کرد و با ۴۱ امتیاز از ۴۲ امتیاز مدال طلای جهانی را از آن خود کرد. سال بعد یعنی ۱۹۹۵ در المپیاد جهانی ریاضی کانادا با کسب ۴۲ امتیاز از ۴۲، رتبهٔ اول طلای جهانی را به دست آورد.  پس از آن میرزاخانی دوره کارشناسی ریاضی در دانشگاه صنعتی شریف آغاز کرد و با دریافت بورسیه از طرف دانشگاه هاروارد به آنجا رفت و دورهٔ دکتری خود را در این دانشگاه پشت سرگذاشت.

ریاضیدان جوان ایرانی‌، در سال ٢٠١٣ برنده جایزه «روث لایتل ستر» از «انجمن ریاضی آمریکا» شد. جایزه «روث لایتل ستر» (Ruth Lyttle Satter) که از سال ١٩٩٠ توسط خانم پروفسور «سیلویا لایتل بیرمن»، استاد کالج «بارنارد» برای گرامی‌داشت خواهرش «روث» و به احترام تعهد او به تحقیقات علمی و تشویق زنان به علم‌آموزی، بنیان‌گذاشته شد، هر دو سال یک‌بار، به یک زن که تحقیقات برجسته‌ای در علم ریاضی داشته باشد، اعطا می‌شود. جایزه سال ٢٠١٣ «روث لایتل ستر» به دلیل کارهای ارزشمند خانم «مریم میرزاخانی» بر روی تئوری «فضاهای مدولی» (Moduli Spaces) در «سطح ریمانی» (Reimaan Surfaces)، در «سن‌دیه‌گوی» آمریکا به این استاد دانشگاه ۳۷ ساله اعطا شد.

دکتر میرزاخانی که استاد دانشگاه استنفورد و صاحب یک فرزند دختربود ، به عنوان نخستین زن ریاضیدان جهان موفق به دریافت مدال «فیلدز» شد که به عنوان عالی ترین جایزه علمی رشته ریاضیات از آن به عنوان «نوبل ریاضیات» یاد می شود. پروفسور میرزاخانی که به دلیل تحقیقات برجسته اش در حوزه هندسه و نظریه ارگودیک کاملا شناخته شده است به همراه آرتور آویلا، مانجول بهارگوا و مارتین هایرر مدال فیلدز ۲۰۱۴ را در کنگره بین المللی ریاضیات که در سئول کره جنوبی برگزار می شد، دریافت کرد.


بنابر اعلام داوران، او در زمینه نظریه سطوح ریمانی و فضاهای مدولی آن به پیشرفت های چشمگیری نائل آمده  و افق های جدیدی را در این رشته گشوده بود. مدال فیلدز از سال ۱۹۳۶ هر چهار سال یکبار به برترین ریاضیدانان جوان (زیر ۴۰ سال) جهان اعطا می شود که میرزاخانی، نخستین زن برنده این جایزه به شمار می رود. این ریاضیدان جوان چندی پیش جایزه ۲۰۱۴ موسسه ریاضی Clay را نیز دریافت کرده است. پروفسور میرزاخانی چندی پیش  با جان وندراک، از پژوهشگران آی‌بی‌ام و اهل چک ازدواج کرد و از او دارای یک فرزند به نام آناهیتا است.

یادی از یک دانش آموز ممتاز:

متن زیر نوشته استاد جعفر نیوشا، نگارنده کتاب “مسائلی در هندسه‌ی مسطحه” است که در وصف دکتر مریم میرزاخانی در پایین یکی از مسائل کتاب چنین آورده است:

“یادی از یک دانش آموز ممتاز و با استعداد سابق و استاد بزرگ و جوان امروزی، خانم دکتر مریم میرزاخانی. در سال ۱۳۷۲ خانم مریم میرزاخانی در کلاس دوم دبیرستان فرزانگان تهران تحصیل می کردند. اینجانب هم در آن کلاس، هندسه تدریس می کردم و این مسئله را برای سنجش استعداد دانش آموزان مطرح کردم. تنها راه حلی که ارائه شد همین راه حل است که خانم میرزاخانی با ظرافت خاص و با شیوه ای شاعرانه آن را حل کردند. من آرزوی موفقیت بیشتر برایشان دارم.”

 

جواهری به نام مریم 

یادداشت زیر هم به قلم محمد علی نجفی چند روز پیش قبل از مرگش برای مریم نگاشته شد:

سال 1373- زمانیکه مسوولیت وزارت آموزش و پرورش را داشتم- مریم به همراه دختر خانمی دیگر (خانم رویا بهشتی) اولین دانش آموزان سال سوم دبیرستان بودند که قبل از ورود به دوره پیش دانشگاهی به عضویت تیم المپیاد ریاضی دانش آموزی کشور انتخاب و به مسابقات بین المللی اعزام شدند.

با توجه به سن کم این دو و اینکه هنوز سال سوم را هم تمام نکرده بودند، انتظار زیادی از آنها نداشتیم، ولی در کمال شگفتی، هر دو در المپیاد جهانی مدال طلا گرفتند و عملکرد تیم ایران موجب حیرت همه شرکت کنندگان گردید و مریم در میان دانش آموزان دختر شرکت کننده در المپیاد، رتبه اول را کسب کرد.

از آنجا مریم به عنوان دارنده استعدادی درخشان در حد نبوغ شناسایی شد و در سال بعد هم با کسب نمره کامل المپیاد، نه تنها مدال طلای خود را تکرار کرد، که در میان کل شرکت کنندگان نفر اول شناخته شد. مریم برای ادامه تحصیل دانشکده ریاضی دانشگاه شریف را برگزید و خوشبختانه من هم از نزدیک در جریان موفقیت های درخشان و پیشرفتهای وی قرار داشتم. بعد از گذراندن دوره کارشناسی به دانشگاه هاروارد رفت و پس از اخذ مدرک دکتری با درجه عالی، به عنوان استاد دانشگاه معروف پرینستون مشغول به کار شد و نوآوریهای ذهنی و خلاقیت های خیره کننده وی منجر به کسب جوایز و افتخارات متعدد علمی و نهایتا به اهداء مدال فیلدز – بزرگترین و معتبرترین جایزه ریاضی دنیا که به نوعی نوبل ریاضی شناخته می شود-  به او شد.

 

مریم را می توان در عالم ریاضی با بزرگترین ریاضیدانان دنیا مانند امی نوتر مقایسه کرد و بدون شک آثار او در ریاضیات تا سالهای متمادی مورد استفاده و بحث مجامع علمی ریاضی دنیا قرار خواهد داشت.

اما آنچه مرا در طول این سالها پیش از پیش از نبوغ ریاضی مریم تحت تاثیر قرار داده است، سجایای اخلاقی و بخصوص سادگی و تواضع علمی و سایر خلقیات نیکوی اوست که از وی یک انسان به تمام معنی ساخته است.

مریم واقعا یک جواهر است و نه تنها برای زن ایرانی که برای همه بانوان جهان می تواند الگوی فروتنی و انسان دوستی در کنار توانمندی علمی و ذهنی باشد. وی به کشورش ایران عشق می ورزید و در طول سالهای اقامتش در آمریکا بارها به ایران سفر کرد و ریاضیدانان ایرانی را از نتیجه تحقیقات خود بهره مند ساخت.

اندوه بزرگی است اگر دنیای ریاضیات و جامعه علمی ایران، به این زودی‌ها مریم عزیز را از دست بدهد. هنوز ناشناخته های ریاضی زیادی است که ممکن است با خلاقیت های او شناخته شوند و نبوغ مریم می تواند برای سالیان دراز پیشرفت های بزرگی را در علم ریاضی محقق سازد و لذا جا دارد که از همه هموطنان درخواست کنم که برای بازگشت سلامتی به وجود عزیز او دعا کنند.

پایگاه خبری سلامت آنلاین ضایعه بزرگ درگذشت این زن افتخار آفرین ایرانی را به همه جهانیان و بویژه خانواده او تسلیت می گوید.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *